Bir evden ayrılmanın usul ve esasları

İnsanın hayatında birtakım önemli olaylar vardır. Doğar, okula başlar, işe girer, evlenir, boşanır, ölür. Bunların hepsinin devlet tarafından tutulmuş birer kaydı bulunur. İnsan, başına gelen şeyleri gerektiğinde birtakım belgelerle ispat edebilir. Doğduğunu nüfus cüzdanıyla, evlendiğini aile cüzdanıyla, öldüğünü de yakınlarının temin edeceği ölüm belgesiyle kanıtlar. Fakat insanın yaşadığı yerden ayrılırken içinde neler olup bittiğine ilişkin resmi bir kayıt sistemi henüz geliştirilmemiştir. Büyük bir eksiklik. Medeniyet bu kadar ilerlemiş olmasına rağmen insan bütün hayatını geride bıraktığını herhangi bir kuruma bildirememektedir.

Oysa bildirmesi gerekir. Yıllarca oturduğu bir evden ayrılan insan, nüfus müdürlüğüne giderek yeni adresini kaydettirirken eski hayatının da artık geçerli olmadığını söyleyebilmelidir. Memur, gerekli belgeleri inceledikten sonra kendisine ne kadarını geride bırakmak istediğini sorabilir. İnsan böylece önceki hayatının hangi bölümlerini muhafaza edeceğine karar verebilir. Mesela çocukluk anılarını alabilir, başarısız evliliğini bırakabilir, üniversite yıllarını saklayabilir, eski işyerindeki aşağılanmalarını ilgili kuruma teslim edebilir. Bu işlemler için bir dilekçe hazırlanması yeterli olurdu. Her şey usulüne uygun yürütülürdü. İnsanlar da yeni hayatlarına eski hayatlarının bütün ağırlığını taşıyarak başlamak zorunda kalmazlardı.

Ne yazık ki uygulamada böyle bir kolaylık bulunmuyor. Nakliye şirketleri insanın geçmişini taşımayı kabul etmiyor. Onların sorumluluğu mobilyalarla sınırlı. Üstelik mobilyalarınızı bile gerektiği kadar dikkatli taşımıyorlar. Böylece insan geçmişini kendi imkanlarıyla taşımak zorunda kalıyor. Yıllardır çözemediği meseleleri bir köşeye istifliyor, unutmak istediği insanları eski gazetelere sarıyor, hiçbir işe yaramayan pişmanlıklarını özenle paketliyor. Üzerlerine kırılacak eşya yazmanın da faydası yok. Zaten çoktan kırılmış şeyleri bir daha kırılmaktan korumaya çalışıyor.