Geleceği daha ne kadar bekleyeceğiz?
Her şeyin değişeceğine dair duyduğumuz iyimserlik, değişimin nasıl gerçekleşeceği sorusunu da sürekli erteliyor.
Gelecek, hayatımızda bir türlü ulaşamadığımız uzak bir tarih gibi duruyor. Bu belirsizlik, başımıza ne gelirse gelsin yarının daha güzel olacağı düşüncesiyle zorlukları atlatmayı belki biraz olsun kolaylaştırıyor. Bu kötü günler geçer, kara bulutlar dağılır, bu iktidar elbet değişir… Hepimizin hayatında, bazen kendimize bazen birbirimize söylediğimiz cümleler bunlar. Ama bu halimiz bir yanıyla umudu diri tutarken, diğer yanıyla bizi beklemeye alıştırıyor. Her şeyin eninde sonunda değişeceğine dair duyduğumuz iyimserlik, değişimin nasıl gerçekleşeceği sorusunu da farkında olmadan sürekli erteliyor. Oysa henüz gelmemiş geleceğin şu andan farklı olacağının hiçbir güvencesi yok.
Son iki yıldır Sırbistan’da yaşananlar, bu bekleyişin siyasal sınırları üzerine yeniden düşünmek için önemli bir deneyim sunuyor. Ülkenin gençleri, uzun zamandır bir sonraki seçimden, bir başka iktidardan ya da daha uygun koşullardan beklenen değişimin toplumsal gücünü örgütlemeye giriştiler. Geleceğin gecikmesine karşı yarının imkânlarını bugünden yaratmaya başladılar.
