Çocukluğumuzu neden unuturuz?
Dünya hakkında bilgi edinmekte fazlasıyla becerikli olan körpe beyinlerimiz, gelişimin en esaslı döneminde edindiğimiz hatıraları neden saklayamıyor?
Hatırlayabildiğim en eski hatıralar daha ziyade nostaljik görüntülere benziyor. Mesela büyüdüğüm evin güneş alan mutfağı ve oturma odası. Veya parmağımı yaktığım mum. Veya oyun vaktinde beni oyalayan plastik oyuncak seti. Çoğumuz hayatımızın ilk yıllarını böyle birbirine benzemeyen, hayal meyal hatıralarla hatırlarız.
Ne var ki, henüz 18 aylıkken yaptığı bir araba yolculuğunu tüm ayrıntılarıyla hatırladığına yemin eden bir arkadaşımla yaptığım sohbet, çocukluğa ilişkin hafıza kaybının evrensel bir deneyim olup olmadığını düşünmeme neden oldu. Dünya hakkında bilgi edinmekte bu kadar becerikli olan körpe beyinlerimiz, gelişimin bu en esaslı döneminde edindiğimiz hatıraları neden saklayamıyor?
