Dünyaya bir tavuğun gözünden bakmak
Kamera biraz aşağıya indiğinde bütün hiyerarşi yerle bir oluyor.
Kamera, sinemanın pek alışık olmadığı kadar aşağıda. Toprak, otlar, tel örgüler, insanların ayakkabıları, hayvanların bacakları… Bir süre sonra dünyanın ölçeği değişiyor. Bir kapının eşiği aşılması gereken büyük bir engele, sıradan bir mutfak ölüm ihtimalinin dolaştığı tekinsiz bir alana, bir otomobil yolu hesaba katılması gereken devasa bir tehlikeye dönüşüyor. İnsanların kendi aralarında konuştuğu meseleler ise yukarıda bir yerde sürüp gidiyor. Seslerini duyuyoruz, şiddetlerini görüyoruz, fakat onların kurduğu dünyaya artık onların yüksekliğinden bakmıyoruz.
György Pálfi’nin Tavuk (Hen, 2025) filmindeki esas hamle burada başlıyor. Başkarakterini bir tavuk olarak seçmenin tuhaflığı kısa sürede önemini kaybediyor; asıl tuhaf görünen, insanın kendisini bütün hikayelerin doğal merkezi sayması oluyor.
