Ellerin artık işe yaramadığı şehir
Son Yankesici, suç filmi kılığında bir kayıp hikayesi anlatıyor.
Noah Segan’ın Son Yankesici (The Only Living Pickpocket in New York, 2026) filmi, yılların yankesicisi Harry Lehman’ın peşine takılıyor. Harry insanların ceplerinden cüzdan, saat, telefon çalıyor; kalabalığın içinde görünmez olmayı, bir bedene dokunmadan dokunmayı, elini bir yabancının cebine sokup oradan iz bırakmadan çıkarmayı iyi biliyor. Onun hüneri hızdan çok dikkat, güçten çok hassasiyet istiyor. Bu yüzden filmde Harry’nin giderek yaşlanması kadar önemli başka bir mesele daha beliriyor: Harry’nin elleri hâlâ iş görüyor, fakat o ellerin anlam taşıdığı dünya ortadan kalkıyor.
Bu küçük ayrım filmin bütün melankolisini açıklıyor. Harry mesleğini yapamayacak hale gelmiş biri değil, ustalığını kaybetmiş de sayılmaz. Sorun, insanların artık ceplerinde onun çalabileceği şeyleri taşımaması. Nakit para yok. Saatin yerini telefondaki ekran almış. Cüzdanların içindeki plastik kartlar birkaç saniye içinde iptal edilebiliyor. Telefonlar takip edilebiliyor. Kripto para, Harry’nin hayatı boyunca öğrendiği bütün kuralları anlamsızlaştıracak kadar soyut bir servet biçimi sunuyor. Bir dönem servete ulaşmanın yolu insan bedenine yaklaşmaktan geçerken şimdi milyonlarca dolar avuç içi kadar bir aygıtın içindeki şifrelerde saklanıyor.
