Enflasyonist konserler arasında bir Nekropsi güzellemesi
Beşiktaş’ta yaşadığımız şey, aynı anda hem çok sade hem de çok görkemliydi.
Ocak ayının sonuna dair heyecanımız, ocak ayı henüz gelmeden başlamıştı 30 Ocak’taki Nekropsi, IF Performance Hall Beşiktaş konseri hayli zaman önceden açıklanmıştı. Anında “gidiyorum” kararı verdim; günleri, saatleri, dakikaları, saniyeleri sayar halde ocak ayının sonuna geldim. Nekropsi’nin bir efsane olduğunu, memleketteki müziğe bir nebze ilgi duyan herkes biliyor. Bunun farkındaydım ama birbirini kovalayan şanssızlıklar grubun 2021’deki ve 2023’teki İstanbul konserlerini kaçırmama da neden olunca, 30 yaşında gidebildiğim ilk Nekropsi konserim bu olacaktı.
Kökleri 1989’a uzanan, ancak 1996 tarihli o kült Mi Kubbesi albümüyle zihinlerimize işlenen Nekropsi, türlerin sınırlarında gezinen değil, sınırları fersah fersah aşan bir yapı. Onları yüzeysel bir sınıflandırmayla, herhangi bir türün parantezine alıp geçmek haksızlık olur. Sadık dinleyicileri bilir ki albümlerde ve sahnede duyduğumuz şey, kalıplara sığmayan, deneysel ve eklektik bir ses mimarisidir. Grubu birçoğumuz tanıyoruz, bu kısa giriş tanımayanlar içindi.
Konser gününün, sahne saati evveliyatındaki ruh haline odaklanmak istiyorum. 30 Ocak akşamında Türkiye’de her gün üst üste gerçekleşen, hakkında videolar ve anekdotlar dönen Tarkan konserleri ve hafta içinin müzik gündemine damga vurmuş Çilekeş konseri konuşulmaya devam ediyordu. Her ne kadar çok hoş bir haber olsa da Çilekeş’in dönüşü, bilet fiyatları -daha doğrusu fiyatlandırmaları- haklı tartışmalar ve itirazlar üretti.
