Güneş kare olana dek

Bir insan öldüğünde dünya şaşırtıcı ölçüde aynı kalır. Evde biri eksilmiştir ama mutfaktaki bardaklar hâlâ aynı rafta, aynı yerdedir. Odaların kapısı hâlâ açılır. Telefonun galerisinde dün çekilmiş fotoğraflar durmaya devam eder. Yaşayanların hayatını ikiye bölen ölüm, çevredeki nesneler için bir dönüm noktası değildir. Yasın en tuhaf taraflarından biri de bu uyumsuzluktur. İçeride gerçekleşen büyük kırılmaya dış dünyanın kayıtsızlığı eşlik eder.

Sandra Wollner’ın Her Defa (Everytime, 2026) filmi bu uyumsuzluğun içinde dolaşıyor. Jessie’nin ölümünün ardından annesi Ella, küçük kardeşi Melli ve erkek arkadaşı Lux’ın hayatları sürüyor. Fakat gündelik hayatın bütün parçalarının anlamı yavaş yavaş değişiyor. Çünkü ölümden sonra geride kalan her şey Jessie’yi çağırabilecek bir yüzeye dönüşüyor. Bir fotoğraf artık fotoğraf olarak kalmıyor ya da bir mesaj eski bir konuşmadan ibaret olmuyor. Bir video oyunundaki yapı bile ölümden sonra başka bir ağırlık kazanıyor.