Hep iyi hissetmek zorunda mıyız?

İyi hissetmenin hiç de kolay olmadığı zamanlarda yaşıyoruz, kabul. Geleceğin hiç olmadığı kadar belirsiz göründüğüne, etrafımızda olan bitenleri değiştirmenin mümkün olmadığına dair inancın verdiği çaresizlik hissi bugünü bütünüyle istila etmiş halde. Kapitalizmin güdümünde dünyayı adım adım felakete yaklaştıran iklim krizinin yanı sıra dünyanın dört bir yanında bu krize eşlik eden siyasi, ekonomik ve toplumsal çalkantılar hesaba katıldığında halimiz pek de ümitvar görünmüyor.

Çok değil, birkaç yıl önce belirsizliğin başat duyguya dönüştüğü pandemi döneminden kimi dersler almamız beklenirdi, ama öyle olmadı. Çoğu insan gerçekliği düpedüz kabullenmek yerine gerçeklikten kaçınmayı tercih etti. Hangi koşullarda ortaya çıktığı artık herkesçe bilinen alelade bir virüs dünyayı ele geçirdiğinde, sayıları gitgide artan birileri durmadan bardağın dolu tarafına bakmayı öneriyordu: Good vibes only. Karantina esnasında, dünyanın dört bir yanında milyonlarca işçi üretimin asla durmaması için gece gündüz çalıştırılırken, vaktimizi doğru değerlendirmemizi veya yeni beceriler edinmemizi öğütleyenlerin de ardı arkası kesilmiyordu.

Bu yönelim, çoktandır “toksik pozitiflik” diye tanımlanan olgunun neredeyse yeni bir küresel salgına dönüşmesini sağladı. Salgının interneti ele geçirmesi de elbette sosyal medya sayesinde oldu. ABD’li psikoterapist Elizabeth Beecroft, “Sosyal medya genelde insanların hayatlarındaki olumlu şeyleri paylaşmaya meyilli oldukları, hepimizin zaman zaman yaşadığı olumsuz gerçekleri pek paylaşmadıkları ışıltılı bir makaradır,” diyor. Pandemi esnasında “üretken” olma zorunluluğunun büyük baskı yarattığını, insanların utanç duymalarına, kusurlu ve yetersiz hissetmelerine veya kendi gerçeklikleri dijital ekranlarda gördükleri mesajlarla uyuşmuyorsa duygularını bastırmalarına neden olduğunu söylüyor. “Çoğu insan günlerini ağlamadan, kaygı veya üzüntü hissetmeden atlatmaya çalışırken, sosyal medyaya girdiklerinde pozitif olmalarını öğütleyen mesajlar görüyordu.”