Hepimiz büyümek zorundayız
Ekonomi bize uzatılmış bir ergenlik dayatsa bile çaresiz veya bağımlı insanlar olmayı reddedebiliriz.
Biz, yetişkin bebekler kuşağıyız. Bütünüyle doğru olmasa da büyük ölçüde kabul gören, insan beyninin 25 yaşına kadar gelişmediği dolayısıyla 25 yaşın altındaki herkesin esasen hâlâ birer çocuk olduğu yönündeki yaygın söylenti buna işaret ediyor. Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğundan (DEHB) muzdarip kişilerin arkadaşlarının mesajlarına yanıt vermeme nedeninin “nesne sürekliliği” becerisinden (bebeklerin sekiz aylıkken geliştirdiği bir beceri) yoksun olmaları fikri de bunu söylüyor. Eşcinsel bireylerin, normal bir çocukluk yaşamadıkları için yirmili veya otuzlu yaşlarında ikinci bir ergenlik yaşadıklarına dair anlatıda yine bunu görüyoruz. Süper kahraman filmlerinin hegemonyası ve genç yetişkin edebiyatının her nesilde popülerliğini sürdürmesi de bunu gösteriyor.
Disney’in yetişkin animasyonları, sevimliliğin baskın bir estetik kategori olarak yükselişi, pelüş hayvanların yeniden popülerlik kazanması, yemek getiren kurye on dakika geç kaldığında öfke nöbeti geçirenler, dudaklarını büzerek ve kaşlarını çatarak bebek gibi konuşan insanlar da aynı şeyi gösteriyor. Bu eğilim, bazen çocuk gibi davranmaktan ziyade kaybedilen ergenliği hatırlamakla ilgili: Hayatınızı Euphoria dizisinin bir bölümü gibi anlatmak, salıncakta sigara içmek ya da hafta içinde uyuşturucu kullanmak gibi “çılgın” maceralarla övünmek, 30 yaşına geldiğinizde hâlâ kendinizi “vaktinden önce büyümüş” görmek…
Gençlerin çocuklaştığına dair şikayetlerin çoğu genelde sağ kesimden gelmiştir, Y ve Z kuşaklarının fazla şımartılarak yumuşatıldıklarının kanıtı olarak güvenli alanları ve tetikleyici uyarıları gösterirler. Sağ kanat, bu çocuklaşma (infantilizm) eleştirisinde, ahlaki yapılarının öyle veya böyle bozulması nedeniyle gençlerin aile evinden taşınmaya, istikrarlı bir kariyere başlamaya, evlenmek veya aile kurmak gibi yetişkin sorumluluklarını üstlenmeye istekli olmadığını savunur.
Ancak böyle dönüm noktalarından kaçınmak çoğu zaman gençlerin bilinçli tercihi değildir: yetişkinlik birçoğumuz için erişilemez hale gelmiştir, bir daire satın almak ya da bir aile kurmak istesek bile yapamayız. Psikanalist Josh Cohen, “Genç yetişkinlerin iradelerinin neredeyse bütünüyle ellerinden alındığı bir çağda, borçlarla boğuşan, yetişkinliğin maddi koşullarına erişemeyen gençlerin duygusal yetişkinliğe geçişleri de süresiz olarak erteleniyor. Bu durumda, sahte bir çocukluğun belirsiz avuntularına sığınmak elbette çekici olacaktır,” diyor.
