Yaşamak ne zaman lüks oldu?

Geçenlerde bir arkadaşla oturup bir şeyler içelim dedik, belli olduğu üzere, öyle büyük bir plan değildi. Güzel bir restorana gidelim, birkaç gün şehirden kaçalım ya da tatile çıkalım demedik. İki kişi bir masada oturacağız, ikişer kadeh içip biraz da sohbet edeceğiz. Sonra hesap geldi. Birbirimize baktık. Güldük. Bazen insan sinirlenemiyor bile, gülüyor. Sonra eve dönüyor. Ertesi gün hayatına devam ediyor.

Sanırım bu ülkede son yıllarda en iyi öğrendiğimiz şey bu: İdare etmek. Maaşımızla idare ediyoruz, bu kadar yüksek kiralar ödemeyi idare ediyoruz, yüklü kredi kartı borcu ödemeyi idare ediyoruz. Ay sonunu zor getiriyoruz, bu kadar çalışmayı idare ediyoruz. Kendimizi idare ediyoruz. Çoğumuz hayatı yaşamıyoruz artık, idare ediyoruz. Uzun zamandır ekonomik krizden söz ediyoruz; enflasyondan, yüksek kiralardan, düşük maaşlardan, bitmeyen vergilerden… Elbette konuşacağız. Ama sayıların arasında başka bir şey kayboluyor, hayatımız usul usul kayboluyor.