Bu aşk hep görülmeye değerdi
Ne yapmaya niyetlendiysek “olmaz” dediler, ne söylemeye kalkıştıysak “şimdi sırası değil” dediler. Ne zaman bir araya gelsek dağılmamızı istediler, ayırdılar. Tarihi bizden sakladılar, dayanışmayı bizden esirgediler, eğlenceyi bizden sakındılar. Yokmuşuz gibi davrandılar.
Aynı göğe baktık, aynı şehri dolaştık, aynı havayı soluduk. Başka sokaklardan yürüdük, kavuşmanın yolunu bulduk. Birlikte güldük, gece boyunca eğlendik, yorulmadan sabahladık, yeni kadehler kaldırdık, birbirimize sarıldık. Hep buradaydık, olmaz denilene göz göre göre meydan okuduk, deli dolu yaşadık, âşık olduk. Görmesinler.
Sen görüyor musun? Bu aşk hep görülmeye değerdi, farklı olmak bir arada olmaya engel değildi. Peki, duyuyor musun? Müzik dursa bile eğlence hep devam etti. Belki sen görmedin ama biz birlikte çok eğlendik. Bize benzemeyenlerle birlikte bir dizeye, bir ritme, bir nakarata, bir şarkıya, bir konsere, bir festivale, bir gülüşe, bir bakışa, bir duruşa tutulduk. Ağaçlara, sokaklara, denizlere, renklere, yeni keşiflere, gündüze, geceye, içimizden gelene tutunduk. Kavuşmaya, sarılmaya, dayanışmaya, anlamaya, yaşamaya âşık olduk.